گذار از مدیریت فیزیکی به مدیریت اجتماعی ؛ دیورز با پروژه «مرکز محله»، تعریفِ زیست‌بوم روستایی را بازنویسی کرد
روستای دیورز در بخش امام‌زاده عبدالله آمل، دیگر صرفاً یک روستای برخوردار از خدمات عمرانی نیست؛ بلکه با پیاده‌سازی نخستین «مرکز محله» ویژه سالمندان، در حال تثبیت جایگاه خود به عنوان یک «مدل پایلوت» و الگوی پیشرو برای توسعه متوازن در روستاهای استان مازندران است. این رویکرد، نشان‌دهنده گذار از مدیریت سنتیِ مبتنی بر پروژه‌های فیزیکی، به مدیریت مدرن با تأکید بر «سرمایه اجتماعی» و تکریم پیشکسوتان است.
مجتبی درزی، دهیار روستای دیورز در تشریح این مدل مدیریتی که منجر به انتخاب این روستا به عنوان یک الگو شده است، می‌گوید: «ما معتقدیم توسعه بدون توجه به نیازهای روانی و اجتماعی، پایدار نیست. مرکز محله‌ای که با هزینه یک میلیارد تومانی احداث شد، صرفاً یک سازه نیست؛ بلکه یک ضرورت اجتماعی برای ساماندهی به اوقات فراغت پیران و ریش‌سفیدان روستاست تا به جای حضور در حاشیه خیابان‌ها، در فضایی متناسب با شانِ آن‌ها به گفت‌وگو و تعامل بپردازند.»
تحلیلِ آماریِ عملکرد دهیاری دیورز نشان می‌دهد که مدیریت روستا به جای تمرکز بر پروژه‌های جزیره‌ای، یک نگاه سیستمی را پیاده کرده است:
پایداری زیرساختی: هماهنگی با فرمانداری و ادارات برای جابجایی شبکه آب و گاز، قبل از آسفالت‌ریزی، نشان‌دهنده جلوگیری از اتلاف بودجه (هزینه‌کردِ هوشمند) است.
امنیتِ پایدار: تبدیل شبکه سیمی برق به کابل خودنگهدار نه تنها سیما و منظر روستا را ارتقا داده، بلکه با حذف فرصت‌های سرقت، الگویی موفق برای کاهش هزینه‌های نگهداری شبکه در مناطق روستایی ارائه کرده است.
مدیریتِ سرمایه‌محور: سرمایه‌گذاری بین ۸ تا ۱۰ میلیارد تومان در پروژه‌هایی که همزمان به توسعه زیرساخت و تقویت همبستگی اجتماعی (مرکز محله) پرداخته‌اند، دیورز را به یک «کارگاه مدیریتی» موفق برای سایر دهیاری‌های مازندران تبدیل کرده است.
دهیار دیورز با تأکید بر همبستگی میان شورا و مردم به عنوان رکن اصلی این موفقیت می‌افزاید: «حفظ سیما و منظر روستا و عدم وجود ساخت‌وساز غیرمجاز، حاصلِ درک متقابل مردم و مسئولین است. ما امروز با تکمیل این زیرساخت‌ها، فاز دوم مرکز محله را به عنوان یک طرح پایلوت استانی هدف‌گذاری کرده‌ایم که نیازمند حمایت ویژه مسئولان بالادستی جهت گسترش این الگو است.»
در نهایت، تجربه «دیورز» گواهی بر این مدعاست که روستاهای مازندران برای خروج از بن‌بست‌های سنتی و رسیدن به توسعه پایدار، بیش از آنکه به بودجه‌های کلانِ پراکنده نیاز داشته باشند، نیازمندِ «نظمِ مدیریتی»، «خلاقیت در اولویت‌بندی» و «نگاه انسانی به توسعه» هستند؛ تجربه‌ای که دیورز اکنون پرچمدار آن در شهرستان آمل محسوب می‌شود.
